Masayuki Morikawa, prezes japońskiego Instytutu Badawczego Gospodarki, Handlu i Przemysłu, przytacza kilka liczb.
Jeszcze na samym początku pandemii, w połowie 2020 roku, badania pokazały, że w USA praca z domu w małych i średnich firmach była o 20% mniej wydajna niż w biurze. W Japonii spadek wydajności wyniósł aż 32%.
Ale pod koniec pandemii, w drugiej połowie 2021 roku, wydajność pracy zdalnej nieco wzrosła. W Japonii, jak pokazuje Morikawa, praca zdalna okazała się mniej wydajna już nie o 32%, lecz o 28% (wzrost o 4 p.p.).#nbsp;
Praca w biurze i tak okazała się wydajniejsza. Inne japońskie badanie ankietowe wykazało, że odsetek firm oceniających wydajność w domu jako niższą niż w biurze wyniósł 92,3% w 2020 roku i 83,5% w 2021 roku.
Trzeba powiedzieć, że stosunek Japończyków do pracy jest wyjątkowo specyficzny. W ich tradycji leży zatrudnienie dożywotnie i nadgodziny. Posiedzieć w biurze kilka godzin dłużej uchodziło za dobry ton, a wyjść z pracy przed szefostwem było niedopuszczalne. Już w 1969 roku w Japonii zarejestrowano pierwszy zgon z powodu udaru spowodowanego przepracowaniem. Liczba zgonów rosła i w latach 70. pojawił się termin „karōshi”, oznaczający śmierć z przepracowania i stresu w miejscu pracy. W 2011 roku liczba samobójstw popełnionych przez Japończyków z powodu problemów w pracy wyniosła 2689 przypadków. Z biegiem lat ta liczba spadła: w 2020 roku odnotowano 1918 samobójstw. Według statystyk z 2015 roku Japończycy, którzy zmarli z powodu niewydolności serca lub mózgu, pracowali ponad 80 nadgodzin miesięcznie, a ci, którzy zginęli w wyniku samobójstwa, ponad 100 godzin.#nbsp;
Dlatego poczekajmy na kolejne badania dotyczące wydajności pracy zdalnej.